Prapashtice, 7 prill 2017 –
Isufi, shoku im i klasës, ra dëshmor në tokën e Prapashticës, duke mbajtur armën në dorë si një simbol i guximit dhe vendosmërisë për të mbrojtur Kosovën tonë të dashur.
Ky akt i tij i pavdekshëm u bë shembulli më i lartë i përuljes, pothuajse një poezi e pashkruar e sakrificës dhe devotshmërisë ndaj vendit. Sot, ne nuk mund të shmangim ndjenjat e krenarisë dhe respektit ndaj veprës së tij.
Isufi dhe dëshmorët e tjerë, të cilët me guxim dhe zemër kanë dhënë jetën për lirinë dhe pavarësinë e vendit tonë, janë shembuj frymëzimi për gjenerata të tëra. Akti i tij i lavdishëm për të mbrojtur tokën tonë, për të cilën ka ofruar gjithçka, përbën thelbin e një heroizmi të pashoq.
Emocionet që na kaplojnë kur kujtojmë veprën dhe sakrificën e Isufit dhe dëshmorëve të tjerë janë një përzierje e trishtimit dhe krenarisë. Trishtim për humbjen e një njeriu të guximshëm, por edhe krenari për lavdinë dhe sakrificën që ata kanë bërë për të gjithë ne.
Dëshmorët tanë, si Isufi, nuk janë thjesht një pjesë e historisë, por ata jetojnë në kujtesën tonë si shembuj frymëzimi dhe përkushtimi për lirinë dhe pavarësinë. Ata janë drita që udhëheqin rrugën tonë drejt një të ardhmeje më të mirë dhe më të lirë.
Në këtë ditë të posaçme, ne rrisim respektin dhe admirimin për jetën dhe veprën e Isuf Ferizit dhe të gjithë dëshmorëve të kombit tonë. Le t’i kujtojmë gjithmonë me nderim dhe respekt, si frymëzim për të qënë gjithmonë të vendosur në mbrojtje të lirisë dhe drejtësisë.
Ata do të mbeten gjithmonë kujtesa jonë më e madhe, drita jonë në rrugën drejt pavarësisë dhe lirisë së vendit tonë, duke na frymëzuar për gjenerata në vazhdim. Sot dhe gjithmonë, jetojmë me nderimin dhe kujdesin për dëshmorët tanë, përfshirë në zemrat tona të krenarisë dhe respektit të paimagjinueshëm.