Category: Zv. Kryeminister i pare

Në ditën e dytë të qëndrimit në Adis Abeba të Etiopisë, zëvendëskryeministri i Kosovës, z.Behgjet Pacolli ka zhvilluar një sërë takimesh, në kuadër të samitit të Unionit Afrikan.

Pas takimit me komisioneren e lartë të këtij Unioni, z.Dlamini Zuma, zëvendëskryeministri Pacolli ka takuar presidentin e Guinesë Ekuatoriale Teodor Obiang, presidentin e Ruandës, z.Paul Kagame dhe presidentin e Afrikës së Jugut z.Jakob Zuma.

Gjatë takimeve të ndara, zëvendëskryeministri Pacolli ka njoftuar udhëheqësit afrikan për proceset politike pas arritjes së marrëveshjes ndërmjet Kosovës dhe Serbisë, si akt me të cilin shteti serb de fakto dhe de jure, ka pranuar shtetin e Kosovës. Zoti Pacolli ka shprehur nevojën e lidhjes së marrëdhënieve diplomatike me vendet afrikane, ndërsa ka kërkuar njohjen formale të pavarësisë nga këto vende.

Në margjina të këtij samiti, zëvendëskryeministri Pacolli ka takuar edhe presidentin e Ganës, John Dramani Mahama, i cili në vazhdimësi ka përkrahur procesin e shtimit të njohjeve për Republikën e Kosovës.

Zëvendëskryeministri Behgjet Pacolli është duke marrë pjesë në samitin e Unionit Afrikan në Etiopi, ku janë duke marrë pjesë krerët më të lartë të 54 shteteve të kontinentit të Afrikës. 

Nga Behgjet Pacolli

Që nga shpallja e pavarësise e këtej Kosova është perballur me sfida të mëdha për të shtrirë sovranitetin e vet në të gjitha pjesët e territorit dhe për të mbrojtur integritetin dhe kushtetutshmërine e vendit.

Nga ana tjeter me shumë kujdes dhe menquri Kosova u mor me implementimin e ligjeve dhe obligimeve që dilnin nga Pakoja e Ahtisarit. Këto ishin obligime që bashkësia nderkombetare dhe miqtë e Kosovës i kishin parashtruar, ne i kishim pranuar në Vienë, dhe në formë të këshillave ata kërkonin çdo ditë nga institucionet e vendit që  ato të zbatohen. Prej këtyre obligimeve Kosova krijonte kushte dhe standarte per qytetaret e vet, pjestare te kombesive joshqiptare duke u krijuar atyre standarte te larta sikurse ne te gjitha vendet evropiane aty ku ne synojme te arrijme. 

Krejt kjo nuk ishte e lehte, duke marre parasysh luften e sapoperfunduar, dhimbjet qe kjo lufte shkaktoi tek populli shqiptar i Kosoves. Qe te krijoje kushte te barabarta bashkjetese ne Kosoven multietnike, ishte nje prej sfidave me te medha dhe me te veshtira te institucioneve te Kosoves!  Krijimi i kushteve per nje jete te sigurt, pa diskriminime per te gjithe qytetaret e Kosoves ishte pra nje sfide tejet serioze per te gjithe njerezit konstruktivë, njerezit e civilizuar, njerezit qe dojne paqen, ne rrethanat qe vendi ndertohej.  Nga ana tjeter ne synojme bashkejetesen me shoqerite e civilizuara, ne synojmë anëtarësimin në familjen e kombeve dhe duhet të këshilloheshim dhe të mbështeteshim tek miqtë tanë perëndimorë, duke ruajtur aleancën me Shtetet e Bashkuara të Amerikës, Bashkimin Europian dhe miqtë e tjerë.

Mu kjo qe thashë detyroi institucionet e Kosoves qe per 14 vjet me radhe mos te shtrijne sovranitetin edhe ne veri te vendit. Kosova si nje shtet i ri ne konsolidim e siper duhej te rrugetonte me kujdes, qe mos te lejonte gabime te cilat mundnin te ktheheshin ne veprime qe do ta demtonin shtetndertimin tone.

Nuk dua te hyj ne trajtimin e shkaqeve pse pjesa veriore mbeti jashtë kontrollit institucional. Ama isha dhe mbetem besnik ne bindjet e mia se kurrsesi Kosova nuk ka mundur te shtrije sovranitetin ne veri ne nje forme tjeter pos dialogut, sado i mundimshem do te ishte ai.  Dhe kështu ndodhi. Sot me këtë Marrëveshje, Serbia tërhiqet zyrtarisht nga kontrolli policor, administrativ, etj, në këtë pjesë të territorit tonë. Janë fuqitë perëndimore që e garantojnë këtë tërheqje. Kjo është arritja më e madhe e kësaj marrëveshjeje !Kosova është një dhe e pandarë !

Eshte e fuqishme ideja, dita e se ciles i ka ardhur. Ne kete rast edhe idese se fillimit dhe vazhdimit te dialogut sot dhe nesër, i erdhi dita. Modestisht, unë e kisha paralajmëruar këtë shumë kohë më parë, dhe kësaj ideje i erdhi dita sot.

Kjo ide e kthyer ne realitet, eshte aq e fuqishme sa qe dita e firmosjes së kësaj marrëveshjeje, do te jete nje nder datat historike me rendesi per shtetin e Kosoves dhe te ardhmen evropiane te tij. Kosovës, vendit tonë, sipas Marrëveshjes, iu hoqën pengesat për të ardhmen europiane, për antarsimin në BE. Shtetet që nuk e kanë njohur Kosovën brenda Bashkimit Europian, kanë rënë dakord me këtë pjesë të marrëveshjes. Ata me siguri do ta rishikojnë qëndrimin e tyre pro njohjes së Kosovës. Pas vendimit të tyre, rruga për anëtarësimin në OKB, është gjithmonë e më e hapur.

Kjo pikë e marrëveshjes është veçanërisht e rëndësishme, pse shteti ynë eshte ne kerkim te sa me teper miqve, per rruge qe pershpejtojne integrimin ne organizatat globale. Këto janë rruge që e pershpejtojnë krijimin e kushteve dinjitoze per qytetaret per nje jete me te mire, me zhvillim ekonomik. Në fund të fundit ky është qëllimi i politikës : të ofrojë mundësi për zhvillim, për jetë më të mirë për qytetarët.

Unë personalisht në emër të partisë politike që e përfaqësoj, dhe mbështetësve te saj e përgëzoj kryeministrin e Kosoves për kurajon dhe guximin që pati për t’i hyrë këtij procesi të vështirë, por shumë të rëndësishëm për faktorizimin e shtetit tonë.

Unë i falenderoj të gjithë ata që ju mbështetën dhe prapë po e them : dua të mbes besnik bindjeve të mija, që qytetarët e Kosovës do ta vlerësojnë këtë që është arritur sot, sepse do shohin efektet e saj pozitive. 

Sot mbetet sfidë e madhe zbatimi i marrëveshjes, sepse një e di, se implementimi i saj është i vështirë për shkak të pengesave nga brenda dhe jashtë. Për fat të mirë miqtë tanë do ta mbikqyrin këtë zbatim. Ndërkohë duhet ta dini se çdo  gjë e fituar lehtë, e humb vlerën shpejtë ; çdo gjë e arritur me sfida, ka vlerë dhe kjo marrëveshje ka një vlerë të madhe dhe ia vlen që të sfidohemi në implementimin e saj. 

Unë vazhdoj t’i mbetem dhe një pikëpamjeje të mëhershme : për të patur një implementim të suksesshëm ne duhet të kemi edhe një ofertë ekonomike integruese për Veriun e Kosovës, një zonë të lirë ekonomike që qytetarët e asaj pjese të territorit tonë të prodhojnë interesa të përbashkët, pavarësisht etnisë së tyre. Vetëm zhvillimi ekonomik, mirëqenia i garanton të arriturat politike. Më vjen mirë që në marrëveshje është vënë theksi dhe tek energjia dhe tek telekomunikacioni, pse ne duhet të fitojmë pavarësinë e plotë dhe në këto sektorë, duke i hequr pengesat artificiale që na pengojnë zhvillimin..

Ne besojmë që në këtë rrugë do të kemi mbështetjen e gjithanshme të bashkësisë nderkombëtare, ShBA-ve, dhe Bashkimit Europian për çka dua ti falenderoj thellësisht. Zonja Ashton, që përkundër problemeve dhe angazhimeve ditore me parkushtim e përkreu misionin e saj meriton respekt shumë të veqantë. Gjermania, një aleatja jonë e fortë, gjithashtu meriton respekt të veçantë.

Duke ratifikuar kete marrëveshje, parlamenti kontribuon për të ardhmen e fëmijeve tanë të cilët kanë të drejtë legjitime të jetojnë në paqe, të lëvizin lirshëm, pa probleme dhe të krijojnë perspektiven e tyre jetësore ashtu siq ata dëshirojnë.

Ne kemi humbur shume kohe duke u marre me probleme politike duke renduar jeten e qytetarit me informata brengosese, duke renduar punen e institucioneve, e shumë here duke ndryshuar edhe menyren e te menduarit deri te gjuha e eger ne mes njerezve pergjegjës për mbarvajtjen e proceseve dhe pjeses tjeter destruktive. Nuk duhet humbur më kohë e vlefshme duke u marrur me gjëra të cilat pas pak vitesh do të duken aq banale, e për të cilat nuk ia vlen të humbet kohë. E kujtoni sesa shumë polemika janë bërë për të ashtuquajturën çështje të 6 pikëshit, apo të fusnotës. Koha, kjo marrëveshje si shenjë e kohës, i kapërceu të gjitha dhe i zhvlerësoi të gjithë ato polemika.

Pas firmosjes së kesaj marreveshje, ne tani duhet te perqendrohemi me plot energji ne rrafshin e zhvillimit ekonomik dhe permiresimit te jetes se qytetareve. Këto janë sfida reale, për të cilat, megjithëse me vizione të ndryshme si qeveri dhe opozitë, duhet t’i zgjidhim. Kosova duhet të jetë e jetueshme për të gjithë brezat. Kosova e ka potencialin për jetë më të mirë se është vend i bekuar nga perëndia, me burime të shumta natyrore dhe njerëzore, me një rini të mrekullueshme.

Nga Behgjet Pacolli

Të mërkurën pata mundësinë, të raportoja për punën time në Kuvendin e Kosovës, në Komisionin e jashtëm.

Në bazë të rregullores së punës së Kuvendit të Republikës së Kosovës, komisionet parlamentare ftojnë në raportim vetëm ministrat, por gjithsesi për mua ishte një mundësi e mirë që dy institucionet tona të kenë bashkëpunim reciprok.

Pata mund sinë të vlersoja drejtimin profesional të kreut të këtij Komisioni, zotëri Albin Kurtit, qëndrimin korrekt të profesor Sabri Hamitit, të deputetit Hidajet Hyseni, të deputetes bosnjake Emilia Rexhepi dhe me përjashtim të provokimeve të znj Kada Bujupi, apo të ndonjë ndërhyrjeje tendencioze të ish kryediplomatit Skënder Hyseni, u ndieva mirë. Doja t’i ktheja përgjigje të drejtëpërdrejtë do gënjeshtrave dhe relativizimeve që qarkullojnë rreth një pune gjigande, që është krenaria ime. Dëgjova për habi se njohjet nuk kanë ndonjë rëndësi, se ato thuajse vijnë vetëvetiu, etj, etj. Çudi të dëgjoja nga opozita shprehje të tilla ndërsa kur unë isha në opozitë i solla drejtpërdrejt falë kontributit tim 11 njohje.  Ndërsa sot si zëvendëskryeministër kam sjellë drejtpërdrejt 13  njohje, pa përmendur kontributin e rëndësishëm në akoma më shumë njohje që kanë ardhur dhe priten të vijnë. U shpjegova deputetët si qëndron puna me njohjet e Nigerisë, Malin dhe Ugandën.

U shpjegova deputetëve se punën e kam nisur mbi bazën e një plani pune të detajizuar për Lobim dhe Investime, i cili kishte për qëllim ngritjen e imazhit të Kosovës në arenën ndërkombëtare, respektivisht, promovimin e vendit tim me qëllim të rritjes së njohjeve për Kosovën dhe rritjes së investimeve të huaja.

Shtyllat e punës sime: emri i mirë si ndërmarrës; sakrifica financiare dhe përkushtimi njerëzor

Puna ime ka pasur në themel eksperiencën e madhe në hapësirën ndërkombëtare si ndërmarrës, që më ka siguruar njohje të shumta në nivel kryetarësh shtetesh e qeverish, ministrash, personalitetesh kulturore, sportive, etj. Është pikërisht ky bagazh njohjesh që i ka dhënë fuqi aktivitetit tim lobues në pikëpamje cilësore.

Isha i vetëdijshëm për forcën dhe mundësitë që i ka Kosova që të loboj, prandaj ky ishte edhe qëllimi im, të ndihmoj aty ku kam  mundësi dhe ku Kosovës i duhet me së shumti.

Prandaj ndjenja e shërbimit tim ndaj atdheut, më ka motivuar  të investoj në këtë aksion politik të vendit burime të mëdha financiare, duke refuzuar përdorimin e burimeve të shtetit të Kosovës. Të lobosh sot në botë vetëm dhe me ekipe lobuesish, do të thotë të shpenzosh në udhëtime të distancave të gjata, të mbulosh shpenzime të këtij udhëtimi, të qëndrimit, të paguash njerëzit që të shërbejnë në fluturime me aeroplan privat, etj. domethënë,  t’i ofrosh vendeve të specifike përfshirje në projekte të mëdha investimesh.

Përkushtimi human është garant kryesor i suksesit, sepse veçanërisht në këto dy vjetët e fundit  kam kaluar më shumë kohë në ajër, sesa në tokë, duke i rënë globit në të katër anët, larg familjes e  vendit dhe kjo sakrificë ka dhënë frytet e veta.

Në punën time,  jo vetëm kam shfrytëzuar kontributet e mëhershme të shteteve të mëdha aleate të Kosovës, si Shtetet e Bashkuara të Amerikës, Britania e Madhe, Franca, Gjermania, etj, por në shumë raste jam koordinuar ngushtë me ta, siç është rasti i Ganës, Beninit apo shteteve të tjera të Afrikës.

Rezultatet e mia si zvkryeministër

Gjatë kësaj kohe, prej muajit maj 2011 e  deri më sot, jam fokusuar kryesisht në kontinentin e Afrikës, Azisë dhe Amerikës Latine, si tri zona në të cilat deri më tani, Kosova e ka pasur të pamundur  të ketë qasje. Deri ne vitin 2011 nga Kontinenti i Afrikës, Azisë dhe Amerikës Latine kishim vetëm  pak njohje dhe shume pak vizita të realizuara, që mos të them fare në këto pjesë  të Botës. Prandaj në planin tim të Lobimit kam trajtuar secilin shtet veç e veç, qasje kjo e cila ka sjellë rezultate të dukshme. Gjatë këtyre vizitave të 2011, kam takuar rreth 30 Presidentë apo  kryeministra. Shumë prej tyre, i kam takuar edhe gjatë punimeve të Samitit të përvitshëm të OKB-së në Neë York, në shtator të vitit 2011. Në objektivat e mia, ishte edhe kontinenti i Azisë. Gjatë kësaj periudhe, jam fokusuar kryesisht në Azinë Juglindore, në të cilën ka zhvilluar një turne, dhe kam vizituar apo ka takuar zyrtarë të lartë, apo krerë shtetesh të:

1. Mbretërisë së Tajlandës
2. Filipineve
3. Indonezisë
4. Bhutanit
5. Laosit
6. Vietnamit

Ndërsa në kontinentin e Afrikës, gjatë kësaj periudhe, si rezultat direkt, i angazhimit tim dhe përkrahjes së miqve ndërkombëtare dhe institucioneve tjera, kanë ardhur 8 njohje. Ndërkohë, një numër i madh shtetesh, janë në procedim e sipër të vendimit për njohje të shteti tonë.

1. Republika e Afrikës Qendrore
2. Republika e Guinea Conakry
3. Republika e Nigerit
4. Republika e Beninit
5. Republika Federale e Nigerisë
6. Republika e Gabonit
7. Bregu i Fildishtë
8. Uganda

Për dallim nga 2011, gjatë vitit 2012 kam zhvilluar në kontinentin e Afrikës pesë turne lobimi dhe kam vizituar një apo më shumë herë, më shumë së 25 shtete.

Ndërsa vetëm gjatë vitit 2012, kam takuar rreth 35 Presidentë, kryeministra, ose ministra të Punëve të Jashtme.  Shumë prej tyre, i kam takuar disa herë, edhe gjatë punimeve të Samitit të përvitshëm të OKB-së në Neë York, në shtator të vitit 2012, ku përveq angazhimeve gjatë punimeve në Asamblenë e Përgjithshme të OKB-së, kam qenë i ftuar edhe në konferencën e më shumë se 100 burrështetasve “South to South”, bashkë me sekretarin gjeneral të OKB-së z.Ban Ki Moon.

Vetëm nga kontinenti i Afrikës, gjatë vitit 2012 si rezultat i angazhimit të institucioneve të Kosovës dhe përkrahjes së miqve ndërkombëtare, kanë ardhur 4 njohje. Ndërkohë, një numër i madh shtetesh, (duke përfshirë edhe organizatën SADC me 14 vende që vendimin pritet ta marrin në bllok) janë në procedim e sipër të vendimit për njohje të shteti tonë. Për të përmbyllur këtë proces të njohjes në bllok nga vendet e SADC, janë duke krijuar probleme vetëm dy shtete.

Vendet që e kanë njohur Kosovën gjatë vitit 2012 nga Afrika:

1. Gana
2. Uganda
3. Sao Tome
4. Chadi
5. Burundi

Në këto shtete që e kemi siguruar njohjen, e kam zgjeruar rrjetin e miqve kryesisht të nivelit të lartë të cilët janë angazhuar në favor të Kosovës. Qasja krijuese në këtë drejtim ka konsistuar në atë se kemi arritur ta konsolidojmë vullnetin e këtyre vendeve pro Kosovës, duke i ndihmuar ata me lobim ndërkombëtar për t’i përfshirë në programe ndërkombëtare ndihme, por jo vetëm. Kështu ishte rasti i Beninit në Millennium Challenges Program, program ndihmë i Departamentit të shtetit. Jam angazhuar për ta përfshirë Kosovën dhe ndërmarrësinë e saj në projekte të mëdha infrastrukturore me kompani të mëdha perëndimore. Ky është rasti i Nigerisë, vendit me ndikim të jashtëzakonshëm për nga përmasat që ka.

Në lobimin tonë në Afrikë kemi afirmuar reputacionin pozitiv personal në rrafsh ndërkombëtar. Nuk mund të arriheshin njohjet nga vendet e largëta pa këtë reputacion.

Lobimi kundër Serbisë në Afrikë 

Në këto vende kemi zhvilluar lobim të nivelit të lartë, atë në nivel Presidentësh dhe kryeministrash, nivel i paprekur nga ndikimi kundërlobues i Serbisë përfaqësuar nga ministri i dikurshëm i jashtëm Jeremiq. Është kjo arsyeja pse në ndonjë rast, ka pasur pozicione të kundërta të institucioneve të ndryshme të ndonjë vendi në lidhje me njohjen ose jo të Kosovës, siç ka qenë rasti i Ugandës. Gjithë kontinenti afrikan është territor me ndikim të vazhdueshëm nga Serbia, trashëguese e ndikimit të hershëm të ish Jugosllavisë, ndikim që ruhet nëpërmjet pranisë së madhe të kompanive serbe.  Kjo prani, me depërtimin e saj në politikën e vendeve të caktuara jo vetëm që i jep vlerë suksesit të Kosovës dhe përfaqësuesit të saj të lartë, por dhe justifikon qasjen e zgjedhur ndaj Afrikës : lobim edhe nëpërmjet ekonomisë. Në këtë lloj lobimi, kemi realizuar atë që quhet marketim i një vendi, apo « branding nation ». Kemi ofruar imazhin e një Kosove e cila megjithëse vend në zhvillim, ka një rini të talentuar, të dijshme për teknologjitë e informacionit, ka ndërmarrësi që mund të marrë përsipër detyra vetëm apo në kombinim me kompani perëndimore, në një kontinent si ai i Afrikës, ku është përqëndruar sot vëmendja e kompanive më të mëdha të botës dhe ku ndihet nevoja e kompanive të përmasave të caktuara në sektorin e shërbimeve, të ndërtimtarisë, etj, në funksion të tyre dhe ku Kosova mund të përfitojë shumë.

Prodhimi i interesave të përbashkët, zgjimi i interesit për Kosovën, një vend i pasur me resurse njerëzore, dhe natyrore, ka shtyrë shumë delegacione të panumërta nga Nigeria, të kryesuar nga guvernatorë shtetesh shumë më të mëdhenj se Kosova, ministrin e jashtëm të Ganës, nga Afrika në përgjithësi, nga Azia, si Bangladeshi, Filipinet, Tajlanda, etj. të vinjë dhe të qëndrojnë në Kosovë.

Kjo axhendë ndërkombëtare, ka qenë diçka e paimagjinueshme më parë, për arsye të pranisë ndërkombëtare në Kosovë, qenies së Kosovës dikur si vatër krize, apo e një krize të zgjidhur, Kosova është vizituar nga shumë burrështetas perëndimorë, por jo nga vende të tilla si Afrika.

Këto vizita janë dëshmi e fillimit të marrëdhënieve që kemi arritur të krijojmë me lobimin e fuqishëm në këto vende. Nuk kemi sjellë nota verbale si trofe, por kemi forcuar marrëdhëniet me vende të veçanta, diçka që e garanton votën pro të tyre në anëtarësimin e ardhshëm të Kosovës në OKB. Është një punë jo vetëm sasiore, por dhe cilësore, megjithëse ekspertë të politikës së jashtme e politikanë  në Prishtinë, donin patjetër « nota verbale » si trofe, që do qetësonte qasjen kritikuese të tyre për t’ia filluar sërish në një rast tjetër.

Shpenzimet e mia disa miliona euro

I tërë ky angazhim imi, është mbështetur mbi bazë të një pune të ekipeve lobuese të shpërndarë në gjithë territorin e botës. Është e paimagjinueshme që gjithë ky aktivitet të mund të ndodhte me mbështetjen e një ministrie të vogël të një shteti të ri, dhe që s’ka eksperiencë, burime të mëdha njerëzore dhe financiare në shërbim të qëllimeve të veta.

Prandaj për dijeninë tuaj, buxhetit të Qeverise së Kosovës për dy vite i kam kushtuar shumë më pak se 100 mijë euro, shpenzime të pashmangshme për shkak të problemeve logjistike dhe të stafit, duke u distancuar edhe nga meditja, paga etj. Këto shpenzime, që i kanë kaluar qeverisë së Kosovës, kanë qenë shpenzime të përbashkëta me stafin shoqërues, duke respektuar rregullat e ligjit për kontabilitetin. Ndërsa shpenzimet e buxhetit tim, kapin shumën e disa miliona eurove.

Unë jam i qetë dhe krenar para Zotit, Familjes dhe Kombit tim për këtë që kam bërë për Kosovën. Njëjtë isha para deputetëve.

Zëvendëskryeministri i parë i Qeverisë së Kosovës, z.Behgjet Pacolli ka pritur në një takim kryetarin e Asamblesë së Madhe të Turqisë, z.Cemil Çiçek.

Gjatë kësij takimi, zëvendëskryeministri Pacolli ka shprehur falenderimet e Qeverisë dhe popullit të Kosovës për rolin thelbësor që Turqia është duke luajtur në konsolidimin e shtetit tonë.

Gjithashtu, zëvendëskryeministri Pacolli ka bërë thirrje edhe për intensifikimin e bashkëpunimit ekonomik, duke inkuruajuar ardhjen e sa më shumë investitorëve nga Turqia në Kosovë.

“Ne jemi mirënjohës për kontributin që keni dhënë për njohjet e Kosovës. Gjithashtu e vlerësojmë lartë interesimin e investitorëve turq për të investuar në Kosovë, dhe ne duhet të thellojmë edhe tutje këtë bashkëpunim. Kosova është vend i cili është shumë i përshtatshëm për investime dhe ne jemi të gatshëm për të përmirësuar edhe më tej kushtet”, ka thënë Pacolli.

Zëvendëskryeministri Pacolli gjithashtu njoftoi kryetarin Çiçek  për përkushtimin dhe gatishmërinë e institucioneve dhe spektrit politik kosovar për normalizimin e marëdhënieve me Serbinë, si alternativë e vetme që të dy vendet të ecin përpara në proceset integruese.

Në anën tjetër, kryetari Çiçek ka ripërsëritur qëndrimin e shtetit të tij, për të vazhduar bashkëpunimin dhe ndihmën për shtetin dhe popullin e Kosovës.

Zëvendëskryeministri i Kosovës z. Behgjet Pacolli ka pritur në një takim kryetarin e Senatit të Mbretërisë së Holandës z.Fred de Graaf.

Gjatë këtij takimi, zëvendëskryeministri Pacolli njoftoi z.De Graaf me proceset politike që po kalon Kosova, veqanërisht me procesin e dialogut Kosovë-Serbi.

z. Pacolli i transmetoi z. Graaf qëndrimin e Qeverisë së Kosovës se ky dialog për normalizimin e marëdhënieve është shumë i nevojshëm dhe është në funksion të proceseve integruese të të gjithë rajonit në BE.

z. Pacolli gjithashtu njoftoi zyrtarët e lartë holandez me procesin e reformave ekonomike të cilat duhet të ndodhin tani pas vendimit për riformatimin e Qeverisë.

Në këtë kontekst, zëvendëskryeministri Pacolli kërkoi nga zoti De Graaf mbështetje dhe bashkëpunim veqanërisht në fushën ekonomike.

nga Behgjet Pacolli – 

100 vjet më parë, Konferenca e Ambasadorëve të fuqive të mëdha në Londër vendosi copëtimin e Shqipërisë. 5 vjet më parë, Kosova shpalli pavarësinë. Nuk janë lajme krejt pa lidhje me njeri tjetrin. Ka një tjetër konferencë të madhe ndërkombëtare, ajo e Parisit 1919, e cila konfirmoi vendimet e 1913. Duke ju referuar kësaj konference ku u diskutua gjithashtu për fatet e Shqipërisë dhe të Ballkanit, një nga arkitektët e paqes së sotme në Ballkan, ambasadori i ndjerë Riçard Hollbruk, shkroi diçka që i vendos në një farë lidhjeje këto dy ngjarje. Me fjalë të tjera ai tha se sikur vendimmarrësit e saj të dinin më shumë fakte për Ballkanin, mund të mos kishin ndodhur shumë luftëra dhe s’do ishte derdhur aq gjak.

Por historia është histori dhe ne politikanët duhet të shohim nga e ardhmja, pa e harruar atë. 5 vjet që nga shpallja i pavarësisë nuk janë vetëm moment festimi. Ato janë një moment shumë i mirë reflektimi për këtë etapë historike kur u vu në vend një padrejtësi e madhe në kurriz të kombit shqiptar që e kishte zanafillën 100 vjet më parë.

Meritat për pavarësinë

Në reflektimet e mia për pavarësinë, veçanërisht në librin tim « Nga sfida në sfidë », konsideroj se dy janë protagonistët kryesorë të arritjen e saj :lëvizja paqësore e Presidentit Rugova, dhe vepra heroike e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Nuk ka në këtë vlerësim kurrfarë përpjekje për të pajtuar të papajtueshmen. Përkundrazi. Fakti që populli shqiptar i Kosovës, administrata shtetërore e tij i konsideron njëlloj protagonistët e tyre, Presidentin Rugova dhe Adem Jasharin, ashtu si dhe datat që lidhen me këto dy Lëvizje të mëdha kombëtare, është tregues se brenda popullit tonë është arritur pajtueshmëri për kontributet gjegjëse të tyre.

Pse e kam arritur këtë përfundim ? Sepse në gjykimin tim, Lëvizja paqësore e Presidentit Rugova, ishte thelbësore në arritjen e një objektivi : ndërkombëtarizimin e çështjes së Kosovës. Kjo mund të duket një fjalë goje sot, diçka shumë e thjeshtë, por bashkëkohësit e dinë se me sa shumë sakrifica u arrit ky ndërkombëtarizim, ndërsa regjimi i Milosheviqit e quante Kosovën si çështje të brendshme të Serbisë. Presidenti Rugova nuk e përfshiu Kosovën në aventura bashkë me republika të tjera të ish Jugosllavisë, sepse ai interpretonte në mënyrën më të zgjuar qasjen perëndimore ndaj krizës së ish Jugosllavisë. Edhe ngritja e një sistemi paralel vetëqeverisës si ide e tij ishte gjithashtu dëshmi e aftësive të shqiptarëve për të jetuar në mëvetësi. Erdhi një moment kur kjo Lëvizje paqësore nuk mund të çonte në pavarësim, nuk mund të ndalte genocidin, dhe lufta e UÇK-së, e përshpejtoi kohën, e rriti ndërgjegjësimin ndërkombëtar në nevojën e zgjidhjes së shpejtë të çështjes së Kosovës. Kjo luftë solli ndërhyrjen e NATO-s, së udhëhequr nga SHBA-të, pa të cilën s’do të ishim ku jemi. Sakrificat e kësaj ushtrie, të mbarë popullit shqiptar të Kosovës, reagimi ynë si komb ndaj genocidit, ku duhet të përmendim mikpritjen vëllazërore të Shqipërisë, e shpëtuan Kosovën nga zhdukja dhe e vendosën zgjidhjen e çështjes së saj si prioritet absolut ndërkombëtar.

Mbi të gjitha, qoftë Rugova, qoftë drejtuesit e Ushtrisë çlirimtare të Kosovës nuk ju shmangën një boshti strategjik : aleancës me perëndimin, që me miqësinë me Presidentin Uillson në 1919, pati një provë të fortë. Ishte kjo aleancë që e shpëtoi Kosovën, dhe që mbetet dhe sot garanci për forcimin e saj.

Proceset pas pavarësimit

Shpallja e pavarësisë së një shteti është si firmosja e certifikatës së lindjes. Atë duhet ta firmosësh në vendin e duhur që lindja të quhet e vlefshme botërisht.  Prej vlefshmërisë së asaj certifikate vijon rritja, konsolidimi dhe pranimi i një shteti në familjen globale të tyre. Kështu ndodhi në 17 shkurt 2008 sërish me kshillimin e miqve tanë perëndimorë dhe drejtësia e shpalljes së 17 shkurtit u provua me vendimin e Gjykatës Ndërkombëtare të Hagës. Prej asaj shpalljeje, prej rezolutës së Asamblesë së OKB-së, në 2010, është vënë në lëvizje një proces i pandalshëm i  themelimit, konsolidimit dhe njohjes të shtetësisë së Kosovës. Në planin e brendshëm janë krijuar institucione shtetërore që funksionojnë normalisht ; po krijohet një sistem ekonomik i vetëmjaftueshëm pavarësisht sfidave që mbeten. Në planin ndërkombëtar, Kosova po arrin përkundër obstruksionit serb dhe të ndonjë Fuqie të madhe, të sigurojë njohjen e saj në familjen e shteteve që do të kulmojë me anëtarësimin në OKB. Edhe negociatat që po zhvillohen në Bruksel, gjithmonë në këshillim me sponsorët ndërkombëtarë të pavarësisë sonë, janë njëlloj parathënie e këtij anëtarësimi. Nuk është e rastit që për herë të parë absolutisht, Serbia në gojën e krerëve më të lartë të saj po pranon mundësinë e anëtarësimit të Kosovës në OKB, megjithëse  ata shpallin publikisht kushtëzime. Pritet të shkrihen institucionet paralele të Serbisë në territorin e pandashëm të Kosovës, dhe kjo nuk është një arritje e vogël në fare kaq pak kohë.  Është pikërisht qasja udhërrëfyese e Rilindasve tanë, e Presidentit Rugova, e udhëheqësisë së Ushtrisë çlirimtare të Kosovës, ruajtja me çdo kusht e aleancës me Perëndimin, ajo që na garantoi këto të arritura.

Pavarësia pa liri nuk funksionon

5 vjet pas shpalljes së pavarësisë  në planin e brendshëm Kosova ka sfida të mëdha. Është treguar pjekuri e madhe me ruajtjen e njëmendësisë sonë, nëpërmjet shmangies së çdo konflikti të brendshëm ndëretnik, apo politik. Kjo duket qartë nga fakti se sot brezat e rinj të Kosovës konsiderojnë njëjtë si baballarë të pavarësisë, Ibrahim Rugovën dhe Adem Jasharin. Por këta breza duan jetë në mirëqenie dhe në paqe dhe ne ia kemi borxh atyre.  Ka ardhur koha për një doktrinë të re të lirisë, të funksionimit të saj, sepse vetëm pavarësia pa liri, nuk çon në përparim.

Kjo doktrinë e re duhet të mbështetet mbi një strategji mbarëkombëtare zhvillimi. Kjo do të thotë se vendi ynë, Kosova duhet të ndërtojë prioritete zhvillimore në pajtim me ato të Shqipërisë, apo të kombit shqiptar kudo që jeton dhe të Bashkimit Europian ku duam të integrohemi. Vërtet Konferenca e Londrës 100 vjet më parë na ndau, por sot kur padrejtësia e saj është restauruar, ne na duhet të mendojmë për mirëqenien dhe përparimin tonë. Brenda modelit të Bashkimit Europian ne duhet të krijojmë realitete ekonomike përplotësuese, hapësirë kulturore, akademike, tregëtare të përbashkët. Ne s’kemi ndërmend të ndryshojmë kufijtë jashtë qasjes perëndimore, SHBA-ve dhe Bashkimit Europian për rajonin. Por askush s’na pengon, madje na inkurajon për të krijuar një Hapësirë ekonomike të përbashkët, që do të funksionojë pse jo mbi bazë institucionale të fortë.

Një doktrinë e re zhvillimore, kërkon njerëz të rinj. Eksperienca e çlirimit, dhe e këtyre 5 vjetëve ka konsumuar figura të caktuara që i janë referuar qoftë lëvizjes rugoviste, qoftë asaj çlirimtare për t’u provuar në pushtet. Qeverisja është diçka e komplikuar që nuk zhvillohet mbi bazë biografie, por mbi bazë aftësish teknike, të njohjes dhe zbatimit të ligjit, aftësish manaxheriale, etj. Ka ardhur koha që më të mirët e këtyre dy periudhave historike, të asaj të rugovizmit dhe asaj të luftës çlirimtare të thërrasin në skenë, djem dhe vajza të reja të mësuar bukur mirë në perëndim apo dhe brenda Kosovës. Ne duhet të justifikojmë angazhimin perëndimor në favor të pavarësimit të Kosovës duke treguar se Kosova mund të mbijetojë ekonomikisht, brenda suazave të shtetit ligjor, si një hapësirë ku respektohet ligji, luftohet krimi i organizuar. Ne i kemi aftësitë si popull, si komb, që t’ja shpërblejmë perëndimit dhe brezave të rinj, duke ndërtuar një Kosovë të re, të vetëmajftueshme, ku « dielli lind, atje ku perëndon », siç thoshin rilindasit tanë.