Marec, 18 prill 2013 –
Në prillin e vitit 1999, një betejë e lavdishme u zhvillua në tokat e Marecit, e cila betej la pas një trashëgimi të pashlyeshme. Kjo ishte beteja e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, rënë heroikisht 27 dëshmorë dhe u vranë 16 martirë.
Bëhet fjalë për një betejë të UÇK-së, e cila ia futi tmerrin forcave armike serbe, të cilët më pastaj në fshatat për rreth, e shfrynë mllefin e tyre nga humbja e kësaj beteje mbi civilët e pafajshëm e të pambrojtur.
Në këtë toke, ku u linda dhe kalova disa vite deri sa e rrita shtatin, lavdia shpërtheu si një flakë e pashtërueshme, duke dëbuar zjarrin e armikut dhe shpalosur trimërinë e ushtrisë sonë për liri.
Betimi dhe guximi i tyre i pavdekshëm u shfaqën në dritën e ditës së prillit, duke lënë shenjën e tyre shpirtërore për gjithë brezat që do vijojnë.
Ne të gjallët sot mbetemi të përkushtuar ndaj kujtimit të tyre dhe luftës së Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Andaj në këtë datë 14 vite pas erdha së bashku me bashkëpuntor për homazhe te varrezat e dëshmorëve në Marec, ku po rihapim faqen e një kapitulli të lavdishëm të historisë tonë kombëtare.
Këto ngjarje të tmerrshme, që shpërndanë dhunën dhe terrorin mbi këtë tokë të bekuar, janë dëshmi e gjenocidit që Serbia tentoi të kryente ndaj popullit shqiptar.
Megjithëse trupat e tyre u shuajtën nga këto troje, kujtimet e atyre ditëve nuk do të fiken kurrë, dhe ne, si qytetarë të kësaj Republike, kemi detyrimin moral dhe historik për t’i nderuar dhe mbrojtur këto kujtime.
Në këtë vend të shenjtë të dëshmorëve, ne si institucione të Republikës, politikanë përfaqësues dhe qytetarë, shprehim mirënjohjen tonë përkujtuese ndaj atyre që jepën gjithçka për lirinë tonë. Në këtë rast të veçantë, na mbetet të përkujtojmë se lufta jonë për drejtësi dhe ndëshkim të kriminelëve është e palëkundur.
Me kujtimet dhe vuajtjet e tyre si shembuj frymëzimi, ne vazhdojmë udhën tonë për të ndërtuar një të ardhme më të mirë.
Kjo vizitë në Marec është një kujtim që nuk mund të shuajë koha, dhe beteja e tyre do të mbetet një dritë që na udhëhon në rrugën drejt lirisë dhe drejtësisë për të gjithë.
Në homazhe ishin edhe Ramush Haradinaj, ish luftëtar i shquar i UÇK-së, Rexhep Selimi, ushtari i parë i celulave të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, dhe komandantit legjendar Adem Jashari, dhe shumë bashkëluftëtar dhe bashkëpunëtor.
Lavdi të gjithë atyre që jepën jetën për këtë tokë dhe lavdia e tyre të jetë burim frymëzimi për brezat e ardhshëm.
Fjala ime para të pranishmëve:
Sot, jemi mbledhur bashkë këtu në Marec që është njëherit edhe vendlindja ime, për t’i kujtuar dhe për t’i nderuar martirët dhe dëshmorët e Marecit, për t’i kujtuar mbi 13 mijë viktimat e dhunës dhe terrorit të shtetit serb gjatë luftës së viteve 1998-1999. Sot kujtojmë mijëra qytetarë të Kosovës, gra, burra, nëna, baballarë, pleq, të rinj e të reja dhe fëmijë të pafajshëm që u vranë padrejtësisht vetëm pse ishin qytetarë të një etnie të caktuar. Dhunën sistematike të shtetit serb popullata civile e kishte provuar në masakrën e Likoshanit dhe Çirezit që në fillim të vitit 1998, në Abri në vjeshtën e po atij viti, si dhe në Reçak më 15 janar 1999.
Pas fillimit të fushatës së bombardimeve të NATO-s, forcat policore dhe ushtarake serbe kishin intensifikuar edhe më shumë krimet, gjenocidin dhe dëbimin e popullatës shqiptare nga Kosova.
Mbi gjysmë milioni njerëz u dëbuan jashtë Kosovës. U dhunuan me mijëra gra shqiptare. Popullata e paarmatosur pësoi rëndë në Marec, ku, këtu e 14 vjet më parë u vra e u masakruan edhe fëmija 13 vjeçar. Ndërkaq, në fshatrat e Gollakut vetëm në periudhën 19-23 prill 1999 vranë barbarisht 115 civilë të pafajshëm. Mosha e të masakruarve ishte prej 7 vjeç (Fortesë Rusinovci) e deri 98 vjeç (Hamide Zuka). Masakra më e tmerrshme dhe më masive e këtyre ditëve kishte ndodhur më 21 prill 1999 në fshatin Makoc, rreth 7 km në veri të Prishtinës, prandaj prej 115 të masakruarve nëpër fshatrat e Gollakut, 93 u rivarrosën pas luftës në fshatin Makoc, në tokën që e dha falas Mihrije Krasniqi. Ndonëse kanë kaluar 21 vjet, ende askush prej urdhërdhënësve dhe prej ekzektuesve të këtyre krimeve as nuk është gjykuar e as nuk është dënuar. Masakra mbi popullatën civile u bënë edhe në Izbicë, Rezallë, në Qyshk, Studime dhe në Meje.
Ata, as ju e as ne, nuk do t’i harrojmë kurrë. E dimë që nuk kemi bërë sa duhet, për sa kohë që nuk gjenden dhe identifikohen të gjithë trupat e viktimave. Personat që i shpëtuan masakrës në Makoc, dëshmojnë edhe sot me emër dhe mbiemër për autorët e krimeve në uniformë policore dhe ushtarake serbe. Ne nuk do t’i harrojmë asnjëherë krimet e bëra në Marec, Makoc dhe gjithandej Kosovës. Herët a vonë për to do të jepet përgjegjësi.
Mareci është simbol i mbijetesës dhe është pjesë e historisë sonë të lavdishme. Për mua personalisht dhe besoj edhe për shumicën prej jush këtu, Mareci është fshati i rilindur dhe i ringritur mbi hirin dhe gjakun e viktimave, që ranë dhe u viktimizuan vetëm pse ishin në vendin dhe shtëpitë e tyre. Vendi ynë ka përjetuar shtypjen më të tmerrshme dhe më të përgjakur në historinë më të re të Ballkanit, prandaj liria dhe shteti ynë themelet i kanë mbi gjakun e atyre që ranë për liri dhe pavarësi.
Liria që gëzojmë sot është fryt i gjakut dhe sakrificës së martirëve e dëshmorëve tanë dhe gjithë qytetarëve të Kosovës.
LAVDI!
